نیلوفر

شعر از قيصر امين پور، صدا از عليرضا افتخاری....

خوشا موجی!        تشنه طوفان،          سرکش و جوشان،

که می نالد،          ز خود غافل،             سپرده دل به دریاها.    

من همان موجم، تو همان طوفان ....

          خوشا برگی!         تشنه باران،              سر خوش و خندان،

          که می بالد،         به خاک و گل،            سپرده سر به رویاها،

          من همان برگم، تو همان باران ....

          .........

          ز شوق تو مستم، خرابم، تباهم،       ز خود در هوایت تهی چون حبابم

          اگر بی تو باشم چو نقشی بر آبم       سراسر بیابان، سراپا سرابم 

         چو نیلوفر در تو می پیچم              بی تو من هیچم

          .......                  

به غیر از غم تو گناهی ندارم             غمی دیگر نمی دانم

          کجا می گریزم که راهی ندارم

          (آری! کجا می گریزم! "و لایمکن الفرار من حکومتک")

         رهی دیگر نمی دانم

         ز تو ناگزیرم، پناهی ندارم                  که درگاهی به جز این در نمی دانم.....

         ....

         خوشا موجی!        تشنه طوفان،          سرکش و جوشان،

که می نالد،          ز خود غافل،             سپرده دل به دریاها.    

من همان موجم، تو همان طوفان ....

/ 4 نظر / 60 بازدید
کبريايی

ما گدايان خيل سلطانيم شهربند هوای جانانيم بنده را نام خويشتن نبود آنچه ما را لقب دهند آنيم گر برانند وگر ببخشايند ره به جای دگر نميدانيم چون دلارام ميزند شمشير سرببازيم و رخ نگردانيم دوستان در هوای صحبت يار زر فشانند و ما سر افشانيم هر گلی نو که در جهان آيد ما به عشقش هزار دستانيم تنگ چشمان نظر به ميوه کنند ما تماشا کنان بستانيم تو به سيمای شخص مينگری ما در آثار صنع حيرانيم هر چه گفتيم به جز حکايت دوست در همه عمر از آن پشيمانيم سعديا بی وجود صحبت يار همه عالم به هيچ نستانيم

سلام مبارک باشه که دوباره باز شد.

آن كه با دست كوتاه ببخشد او را با دست دراز ببخشند [ مى‏گويم : معنى آن اين است كه آنچه آدمى از مال خود در راه نيكى و نيكوكارى بخشد ، هرچند اندك بود خدا پاداش آن را بزرگ و بسيار دهد ، و دو دست در اينجا دو نعمت است و امام ميان نعمت بنده و نعمت پروردگار فرق گذارد ، نعمت بنده را دست كوتاه و نعمت خدا را دست دراز نام نهاد ، چه نعمتهايى خدا همواره از نعمتهاى آفريدگان فراوانتر است و افزون چرا كه نعمتهاى خدا اصل نعمتهاست و هر نعمتى را بازگشت به نعمت خداست و برون آمدن آن از آنجاست . ] ( نهج البلاغه )

عطیه همتی

این شعر رو قبل از فوت قیصر این پور نوشتید زنده باشید