قیصر امین پور

چار فصل زندگی

در کتاب چار فصل زندگی 

                                                    صفحه ها پشت سرهم می روند

هر یک از این صفحه ها، یک لحظه اند

                                                      لحظه ها با شادی و غم می روند

آفتاب و ماه، یک خط در میان

                                                        گاه پیدا،گاه پنهان می شوند

شادی وغم نیز هر یک لحظه ای

                                                       بر سر این سفره مهمان می شوند

گاه اوج خنده ی ما گریه است

                                                       گاه اوج گریه ی ما خنده است

گریه،دل را آبیاری می کند

                                                       خنده،یعنی اینکه دلها زنده است    

زندگی، ترکیب شادی با غم است

                                                       دوست می دارم من این پیوند را  

گر چه می گویند:شادی بهتر است        

                                                        دوست دارم گریه با لبخند را 

 

دردهای من
دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامهنیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثلدردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمیکه رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
دردمی کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند

انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکستهاست
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاریشگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه یلجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دستسرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رهاکنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را زبرگهای تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه یمرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف میزنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صداکنم؟
 


قاف

و قاف
حرف آخر عشق است
آن جا كه نام كوچك من
آغاز می شود !
و (الف)
حرف آخر دنیاست
آنجا كه نام فامیل من
آغاز می شود !!

چرا قاف ؟ چرا عشق ؟ چرا نام كوچك ؟ چرا حرف آخر؟ چرا آغاز ؟ ….
شعرهای پیچیده ، اغلب به آبهایی گل آلود می مانند . به قول نیچه به عمد گل آلوده اند تا ژرف جلوه كنند . اما آبهای زلال ژرف همیشه ژرفابشان را كمتر از آنچه هست ، نشان می دهند و برای راه بردن به ژرفنای چنین آبهایی باید شناگری دانست و الا به دست و رو تازه كردنی در كنارشان بسنده باید كرد .

 

/ 0 نظر / 12 بازدید