آوای درون

بهار را باور کن

باز کن پنجره ها را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شده است
و درخت گیلاس
هدیه جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده ست
باز کن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت
برگ ها پژمردند
تشنگی با جگر خاک چه کرد
هیچ یادت هست
توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد
با سرو سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد
هیچ یادت هست
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
 با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد
خک جان یافته است
 تو چرا سنگ شدی
تو چرا اینهمه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را
و بهاران را
باور کن

 

ماه و سنگ

 

اگر ماه بودم

 

             به هرجا که بودم
                                 سراغ ترا از خدا میگرفتم
وگر سنگ یودم  

 

              بهرجا که بودی
                              سر رهگذر تو جا میگرفتم
 اگر ماه بودی

 

             به صد ناز شاید
                                 شبی بر لب بام من می نشستی
وگر سنگ بودی

 

                 به هر جا که بودم 
                                                                         

                                            مرا می شکستی مرا می شکستی!
 

 

 

                                                                                                             فریدون مشیری

۱۳۸٦/۱/٢۱ | ۸:۳٦ ‎ب.ظ | آوای درون | نظرات () |

www . night Skin . ir