آوای درون

چار فصل زندگی

در کتاب چار فصل زندگی 

                                                    صفحه ها پشت سرهم می روند

هر یک از این صفحه ها، یک لحظه اند

                                                      لحظه ها با شادی و غم می روند

آفتاب و ماه، یک خط در میان

                                                        گاه پیدا،گاه پنهان می شوند

شادی وغم نیز هر یک لحظه ای

                                                       بر سر این سفره مهمان می شوند

گاه اوج خنده ی ما گریه است

                                                       گاه اوج گریه ی ما خنده است

گریه،دل را آبیاری می کند

                                                       خنده،یعنی اینکه دلها زنده است    

زندگی، ترکیب شادی با غم است

                                                       دوست می دارم من این پیوند را  

گر چه می گویند:شادی بهتر است        

                                                        دوست دارم گریه با لبخند را 

 

دردهای من
دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند

انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟
 


قاف

و قاف
حرف آخر عشق است
آن جا كه نام كوچك من
آغاز می شود !
و (الف)
حرف آخر دنیاست
آنجا كه نام فامیل من
آغاز می شود !!

چرا قاف ؟ چرا عشق ؟ چرا نام كوچك ؟ چرا حرف آخر؟ چرا آغاز ؟ ….
شعرهای پیچیده ، اغلب به آبهایی گل آلود می مانند . به قول نیچه به عمد گل آلوده اند تا ژرف جلوه كنند . اما آبهای زلال ژرف همیشه ژرفابشان را كمتر از آنچه هست ، نشان می دهند و برای راه بردن به ژرفنای چنین آبهایی باید شناگری دانست و الا به دست و رو تازه كردنی در كنارشان بسنده باید كرد .

 

۱۳۸٦/٥/٦ | ۱٢:۳۱ ‎ب.ظ | آوای درون | نظرات () |

www . night Skin . ir