آوای درون

 

چه شورها پيوست


به اين شکستۀ بيدار،با شکستن خواب:

 

ستاره بود و رواق بلند شب
                                تاريک!

 

صداي نبض زمان بود


صداي بال درخت


صداي پاي نسيم


صداي نرم غزل هاي آب،در مهتاب.

 

همان ترانۀغمگين که مي سرود سپهر


همان حکايت مبهم که مي نوشت شهاب.

 

ستاره را گفتم:

 

کجاست مقصد اين کهکشان سرگشته؟

 

کجاست خانۀ اين ناخداي سرگردان؟

 

کجا به آب رسد تشنه،

 

                        با فريب سراب؟

 

ستاره گفت که :

                       خاموش!

                                    لحظه را درياب!

 

 

 
 
 
۱۳۸٦/٢/٢٧ | ٩:٠۱ ‎ب.ظ | آوای درون | نظرات () |

www . night Skin . ir