آوای درون

 

 

 

 

ولادت حضرت فاطمه و روز زن مبارک 

 

ای به گوهر ذات پاکت بضعه‌ی خیرُالانام

 

وی مهینه بانوی جنّت ز روی احترام

 

مایه آرام دل نور دو چشم روشنی

 

پیشوایی هر دو عالم را، هزارانت سلام

 

اختر برج رسولی زهره‌ی زهرا لقب

 

وز طفیل کوکبت این مهد علیا را خَرام

 

بر سپهر عزّتت اولاد مانند نجوم

 

آسمان عصمتی رخساره‌ات ماه تمام

 

قرّةالعین رسولی وآن دو نور دیده‌ات،

 

هم ملائک را امین و هم خلایق را امام

 

مهدْ جُنبان تو جبریل و به ذوق خدمتت

 

جنبش این مهدِ والا رفعتِ فیروزه‌ فام

 

مصطفی و مرتضی را قرّةالعین و انیس

 

آن به رویت شادمان و این به وصلت شادکام

 

مهتر خلق خدا را دختری و از شرف

 

ذکر تو خوشتر حدیث و مدح تو بهتر کلام

 

قاسم جنّت تو را زوج و نعیم آخرت

 

دوستانت را حلال و دشمنانت را حرام

 

مهد عصمت چند روزی در جهانت بسته شد

 

آسمان بالا نزد زین روی دامان خیام

 

مریمیت خوانم ولی این مدح کی زیبد ترا

 

مریمت زیبد کنیز و عیسیت شاید غلام

 

حوریان جنّت خُدّام و از روی محل

 

آستانت را شرف بر روضه‌ی دارالسّلام

 

خفتگان خاک را هر جا صبا بویت رساند

 

بر زبان آمد که سُبحانَ الّذی یُحیِ العِظام

 

طفل بودی کز پی بازیچه‌ی طفلانه‌ات

 

طایرانِ سِدره می‌بودند در دست تو رام

 

وصف ایمانت چه گویم اصل ایمان چون تویی

 

کز شما باشد به عالم دین یزدان را قوام

 

کی به خوان نعمت دنیا گشاید روزه را،

 

آن که از جنّت مَلک می‌آورد او را طعام

 

بر سر آنم که باشد گر امان از روزگار

 

مدحتت باشد مرا یک‌چند ورد صبح و شام

 

کعبه کویت کجا و کعبه بیت‌الحرام

 

نقش پایت را شرف‌ها هست بر رکن و مقام

 

رحمت حق در دو عالم بسته بر مِهر شماست

 

وانکه او را احتیاجی نیست با رحمت کدام

 

گرچه با مِهرت برآرد صبحدم از دل نَفَس

 

کی توانَد کرد هرگز چاره ظلم و ظلام

 

چیست گویم ثابت و سیّاره بر چرخ بلند

 

نور مِهرت می‌تراود آسمان را از مسام

 

چون خرامی سوی جنّت بس که شوق خدمتت

 

بهر استقبال، نخل طوبی آید در خرام

 

بر گل و ریحان نسیم خلد هر گه بگذرد

 

طایران سدره ‌را بوی تو آید بر مشام

 

خارجی کی می‌‌شناسد فضل آل مصطفی

 

قصه اهل کرم را کس نپرسد از لئام

 

قدر مِهرت را چه داند آن که شد مفتون جهل

 

نُکهت گل کی شناسد هر که را باشد زُکام

 

لمعه ای یابد اگر از پرتو لطف شما

 

ماه را دیگر نباشد احتیاج از مِهر، وام

 

من چگویم در ثنایت ای ثنا خوانت خدا

 

مدحتت گیرم توانم گفت عمری بر دوام

 

کافرم در روز و شب  جز مدحت آل رسول

 

گر به کار دیگرم باشد هوای اهتمام

 

در هوای مرقدت بر خاک افتم قرعه وار

 

قرعه‌ی این دولتم روزی برآید گر به نام

 

نقش بندد در ضمیرم از تو چون یاد آورم

 

صورت کام دو عالم بر طریق ارتسام

 

در ثنای تو چه باشد خدمت من گاه گاه

 

ای که جبریلت پی خدمت کمر بسته مدام

 

رحمتی فرما درین درماندگی بر من که شد

 

عاجز از تدبیر کارم چرخ با این احتشام

 

من که مدّاح توام خود کی روا باشد چنین

 

گوهر نظم من از تشویش خاطر بی‌نظام

 

شاهباز معنیش کی می‌تواند رام شد

 

حسرتی هر سو پی صید دلم گسترده دام

 

من که بهر جرعه آبی جگر می‌سوزدم

 

حاشَ لِله تشنه مانم با موالات کرام

 

در فغانم هست تأثیری عجب امّا چه سود

 

چون صدای جغد نشناسند از صوت حَما

 

نیش عقرب می‌خورم هر دم که کار من فتاد

 

با گروهی سفله و ناجنس چون جنس هوام

 

خون دل از دیده امشب می‌رود اما خوشم

 

کاگهست از حال این دلخسته عین‌لایَنام

 

مرهم از لطف تو خواهم گرچه دارم زین خسان

 

برجگر زخمی که ممکن نیست او را التیام

 

تا بود رسم غم و شادی درین دیر کهن

 

تا به شکل خم بود گردون و مه باشد چو جام

 

دشمانت در خمار غم ز فوت مدّعا

 

دوستانت را شراب عیش بر لب صبح و شام

 

"عاشق اصفهانی"                                                    

 

 

 

۱۳۸٧/٤/٤ | ٩:٤٦ ‎ق.ظ | آوای درون | نظرات () |

www . night Skin . ir