آوای درون

ماه من غصه چرا؟

آسمان را بنگر، که هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر، به ما می‌خندد!

یا زمینی را که دلش، از سردی شب‌های خزان

نه شکست و نه نگرفت!

بلکه از عاطفه لبریز شد و

نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید

زیر پاهامان ریخت،

تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست!

ماه من!

دل به غم دادن و از یأس سخن‌ها گفتن

کار آن‌هایی نیست که خدا را دارند

ماه من!

غم و اندوه، اگر هم روزی، مثل باران بارید

یا دل شیشه‌ای‌ات، از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا، چتر شادی وا کن

و بگو با دل خود، که خدا هست، خدا هست!

او همانی است که در تارترین لحظه شب، راه نورانی امید نشانم می‌داد

او همانی است که هر لحظه دلش می‌خواهد، همه زندگی‌ام،

غرق شادی باشد

ماه من!

غصه اگر هست، بگو تا باشد!

معنی خوشبختی،

بودن اندوه است…!

این همه غصه و غم، این همه شادی و شور

چه بخواهی و چه نه! میوه یک باغند

همه را با هم و با عشق بچین

ولی از یاد مبر؛

پشت هر کوه بلند، سبزه‌زاری است پر از یاد خدا!

و در آن باز کسی می‌خواند؛

که خدا هست، خدا هست

و چرا غصه؟! چرا؟

۱۳۸٩/٢/٢۸ | ٢:٢۸ ‎ب.ظ | آوای درون | نظرات () |


کوه بلندی بود که لانه عقابی با چهار تخم، بر بلندای آن قرار داشت.
یک روز زلزله ای کوه را به لرزه در آورد و باعث شد که یکی از تخم ها از دامنه کوه به پایین بلغزد.
بر حسب اتفاق آن تخم به مزرعه ای رسید که پر از مرغ و خروس بود.
مرغ و خروس ها می دانستند که باید از این تخم مراقبت کنند و بالاخره هم مرغ پیری داوطلب شد تا روی آن بنشیند و آن را گرم نگهدارد تا جوجه به دنیا بیاید.

یک روز تخم شکست و جوجه عقاب از آن بیرون آمد.
جوجه عقاب مانند سایر جوجه ها پرورش یافت و طولی نکشید که جوجه عقاب باور کرد که چیزی جز یک جوجه خروس نیست. او زندگی و خانواده اش را دوست داشت اما چیزی از درون او فریاد می زد که تو بیش از این هستی. تا این که یک روز که داشت در مزرعه بازی می کرد متوجه چند عقاب شد که در آسمان اوج می گرفتند و پرواز می کردند. عقاب آهی کشید و گفت: ای کاش من هم می توانستم مانند آنها پرواز کنم.
مرغ و خروس ها شروع کردند به خندیدن و گفتند: تو خروسی و یک خروس هرگز نمی تواند بپرد.
اما عقاب همچنان به خانواده واقعی اش که در آسمان پرواز می کردند خیره شده بود و در آرزوی پرواز به سر می برد.
اما هر موقع که عقاب از رویایش سخن می گفت به او می گفتند که رویای تو به حقیقت نمی پیوندد و عقاب هم کم کم باور کرد.
بعد از مدتی او دیگر به پرواز فکر نکرد و مانند یک خروس به زندگی ادامه داد و بعد از سالها زندگی خروسی، از دنیا رفت.

تو همانی که می اندیشی، هرگاه به این اندیشیدی که تو یک عقابی به دنبال رویا هایت برو و به یاوه های مرغ و خروسهای اطرافت فکر نکن.
نویسنده: گابریل گارسیا مارکز

داستان بالا رو خوندین؟ چه طور بود؟

بعضی وقتها آدم حس میکنه بین مرغ و خروسها گیر افتاده، اما آسمون دیگه ای بالای سرش نمی بینه که بخواد بپره، اوج بگیره. اون وقت یا تبدیل میشه به یک مرغ یا خروس گوشه گیر و کم کم یا مثل بقیه میشه و یا تنهای تنها می مونه، و یا رویاهاش رو از یاد نمیبره و گر چه حس میکنه بین مرغ و خروسها گیر افتاده، اما میدونه که عقابه و سرشتش با بقیه فرق داره، که زلزله سرنوشتش رو تغییر داده و سعی میکنه همن جا که هست عقاب باشه و منتظر آسمونی می مونه که توش بپره...


۱۳۸٩/٢/٢٠ | ۱:٤۱ ‎ب.ظ | آوای درون | نظرات () |

امام علی علیه السلام می فرماید:

 خداوند ذکر خودش و یاد خودش را مایه جلا و روشنی دلها قرار داده، به این وسیله گوش، باز و چشم، بینا و دل،مطیع و آرام می گردد.''

چه خوش باشد که با یاد خداوند، تمام لحظه ها دل گیرد آرام....

۱۳۸٩/٢/٢٠ | ۱۱:٥٠ ‎ق.ظ | آوای درون | نظرات () |

www . night Skin . ir