آوای درون

ببین باز می بارد آرام برف
فریبا و رقصنده و رام برف

عروسانه می آید از آسمان
در این حجله آرام و پدرام برف

زمین را سراسر سپیدی گرفت
به هر شاخه، هر شاخه، هر جام، برف

نشسته بر انبوه اندوه دشت
به بی برگی باغ ایام برف

خزان هم به دامان مرگی خزید
کنون فصل سرد سرانجام برف

فروبسته یک شهر چشمان خویش
و می بارد آرام ، آرام ، برف

چه برف قشنگی... اینجا که من هستم مه غلیظی همه جا رو گرفته برف قشنگی روی زمین نشسته.... خدایا شکرت.... چه منظره زیبایی!

۱۳۸٩/۱٠/٢٠ | ٩:٤٥ ‎ق.ظ | آوای درون | نظرات () |

آدم های بزرگ در باره ایده ها سخن می گویند

آدم های متوسط در باره چیزها سخن می گویند

آدم های کوچک پشت سر دیگران سخن می گویند

 

آدم های بزرگ درد دیگران را دارند

 آدم های متوسط درد خودشان را دارند

 آدم های کوچک بی دردند

 

 آدم های بزرگ عظمت دیگران را می بینند

 آدم های متوسط به دنبال عظمت خود هستند

 آدم های کوچک عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند

 

 آدم های بزرگ به دنبال کسب حکمت هستند

 آدم های متوسط به دنبال کسب دانش هستند

آدم های کوچک به دنبال کسب سواد هستند 

 

 آدم های بزرگ به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ هستند

 آدم های متوسط پرسش هائی می پرسند که پاسخ دارد

 آدم های کوچک می پندارند پاسخ همه پرسش ها را می دانند

 

  آدم های بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند

 آدم های متوسط به دنبال حل مسئله هستند

 آدم های کوچک مسئله ندارند

 

  آدم های بزرگ سکوت را برای سخن گفتن برمی گزینند

 آدم های متوسط گاه سکوت را بر سخن گفتن ترجیح می دهند

 آدم های کوچک با سخن گفتن بسیار، فرصت سکوت را از خود می گیرند

 

جبران خلیل جبران

 

۱۳۸٩/۱٠/۱۸ | ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ | آوای درون | نظرات () |

لذت بردم از خواندن این شعر مرتضی محمودی:

من آدم
تو حوا
بیا
جهانی دیگر آغاز کنیم!
لبخند بزن
بگو سیـــــــــــــــــب...!

 

وقتی میرسی به لبخند بزن، بگو سیب! ناگهان وزن و سیاق باعث میشه لبخند بزنی! هر چند دلت خیلی گرفته باشه، هر چند دلت یک آسمون بارون بخواد، هر چند ....

۱۳۸٩/۱٠/۸ | ۱٠:٠٤ ‎ق.ظ | آوای درون | نظرات () |

www . night Skin . ir